Hans (rode trui) leest Davor voor, en Rinze Broekema en David genieten mee. Tegenwoordig is ‘Dikkie Dik’ favoriet bij Davor.                                                               © Foto Vrijwilligerscentrale Welzijn lelystad

 

Vrijwilligers heb je in alle soorten en maten. Er is één ding dat hen verbindt: zonder hen zouden allerlei maatschappelijke en sociale initiatieven niet bestaan, zonder hen zouden veel sport- en cultuurorganisaties omvallen, zonder hen zou de lokale samenleving veel kleur verliezen. Om vrijwilligersorganisaties in het zonnetje te zetten en om zich te laten informeren over de vele aspecten van het vrijwilligerswerk, bezoekt wethouder Rinze Broekema meerdere keren per jaar organisaties die niet zonder vrijwilligers kunnen. Deze keer: de Voorleesexpres.

Als Davor (5) en David (10) Hans zien zitten in de bibliotheek, vliegen ze op hem af. Davor vliegt hem om de hals, David geeft hem een boks. De twee jongens zijn duidelijk gek op hun voorleesopa. Hun moeder kijkt het lachend aan. 

Taalachterstand
Hans (69) is al geruime tijd actief voor de Voorleesexpres. Daarin bezoeken vrijwilligers gezinnen met kinderen die een taalachterstand hebben. Dat kunnen zowel Nederlandse gezinnen zijn als gezinnen van expats, statushouders of arbeidsmigranten. De vrijwilligers gaan de kinderen voorlezen, om hen zo meer vertrouwd te maken met de moeilijke taal die Nederlands is. Dat gebeurt bij de kinderen thuis. 

‘Davor was net uit Macedonië in Nederland gekomen en had problemen met de taal op de peuterspeelzaal. David wilde echter ook graag. Waar Davor liever met treintjes en autootjes speelt, wilde David juist lezen.’ Hans heeft bij de Voorleesexpres aangegeven een voorkeur te hebben voor Slavische talen. ‘Ik spreek een beetje Russisch.’ Dit gezin was hem dus op het lijf geschreven.

Blijven hangen
‘Een kind wordt aangemeld door de peuterspeelzaal of de school,’ legt Bojoura Hoekstra, coördinator van de Voorleesexpres, uit. ‘Dan volgt er eerst een kennismaking en kijken we of we een match kunnen maken tussen één van de vrijwilligers en het gezin. Als dat het geval is, komt de voorlezer één keer per week langs, 20 weken lang. Daarna houdt het project op, maar sommige voorlezers blijven hangen bij het gezin.’

Zo ook Hans. ‘Bij Davor en David is dat zeker het geval. Ik denk dat ik ze nu al anderhalf jaar ken. Davor begon na 15 keer een beetje Nederlands te praten. Dan is het zonde om er na 20 keer mee op te houden. En David vindt het voorlezen erg leuk.’ Hoe de voorlezer de bezoekjes invult, is aan hem of haar. ‘Voor Davor was voorlezen minder zinvol. Bij hem was het handiger spelletjes te doen en zo woorden te leren. Memory bijvoorbeeld is een waardevol spel. Ik ben ook altijd op zoek naar verschillende edities. David echter had moeite met begrijpend lezen op school. Voor hem was voorlezen wel leerzaam. En hij was en is er gek op. Met name op ‘De Kleine Kapitein’.’

Leren van haar jongens
Dat begrijpend lezen is inderdaad erg belangrijk, zegt moeder …. ‘Lezen op school ging wel, maar daarna discussiëren over wat je gelezen had, was moeilijker. Ik merk dat Davor en David enorm vooruit zijn gegaan. En dat is zeker ook aan Hans te danken. Ze kunnen nu beter Nederlands praten dan ik. Ik versta het wel, maar antwoord toch vaak in het Engels. Ik leer nu weer veel van mijn jongens,’ lacht ze.

Wethouder Rinze Broekema erkent het belang van voorlezen. ‘Zeker. Ik doe het zelf elke avond, voor het slapengaan bij mijn eigen kinderen.’ Hij is echter ook onder de indruk van hoe het bij de Voorleesexpres wordt aangepakt. ‘Dat het voorlezen bij mensen thuis gebeurt, gewoon in de gezinssituatie, heeft een enorme meerwaarde. Zo wordt er een vertrouwensband opgebouwd. Halverwege het project proberen we de kinderen en de ouders ook mee te krijgen naar de bibliotheek. Zodat als het project is afgelopen, het lezen en voorlezen niet ophoudt. Ze krijgen na afloop ook een jaarabonnement op de bieb, en een boekje, tasje en een diploma,’ legt Bojoura uit. 

Cement samenleving
Rinze Broekema wil ook nog even kwijt dat hij, in de korte tijd die hij nu als wethouder werkzaam is, ongelooflijk onder de indruk is van het aantal vrijwilligers en hun inzet in Lelystad. ‘Dat wil ik echt even gezegd hebben. Kijk eens naar de waarde van wat Hans doet. Maar ook al die andere vrijwilligers, op allerlei vlakken, van sociaal tot zorg tot maatschappelijk tot sport. Zij zijn het cement van onze samenleving. Dat zijn geen loze woorden. Zonder hen zou onze samenleving als los zand uit elkaar vallen.’

Hans hoort het glimlachend aan. ‘Het brengt mij ook veel. De voldoening als je ziet dat de kinderen vooruit gaan, dat ze zelfverzekerder worden. Voor mij is dat een groot genoegen, dus ik doe dit ook zeker voor mezelf. Ik denk dat ik nu een stuk of zeven, acht gezinnen heb gehad. Volgend jaar word ik 70. Dan nodig ik ze allemaal uit, samen met mijn vrienden en familie, voor een feestje in het Natuurpark.

___________________________________________________________________________________________________________________________

Tekst en foto : Kees Bakker Communicatie
Met dank aan: Hans / Davor & David en de moeder / Wethouder Rinze Broekema

Dit artikel is tot stand gekomen door de samenwerking van Voorleesexpress en Vrijwilligerscentrale Welzijn Lelystad.

Klik hier om het originele artikel uit de Flevopost te bekijken.