HugoDoet

Van cultuurschok naar volwaardig functionerenHugoDoet

Simon kwam twee jaar geleden terug in Nederland na jaren op diverse plekken in de wereld gewoond te hebben. Met niet meer dan dertig euro op zak belandde hij eerst in Almere en uiteindelijk in Lelystad. Simon heeft veel van de wereld gezien, van alles meegemaakt en moet dan ook erg wennen in Nederland. Simon: “Ik ken het land niet meer terug, er is zoveel veranderd.”

Begin van iets moois

Je kunt wel van een cultuurschok spreken en Simon heeft echt de tijd nodig om te reintegreren. “Nederland is zo anders dan veertig jaar geleden, ik weet niet wat me overkomt”, zegt Simon enigszins verslagen. Gelukkig krijgt hij hulp van vrijwilliger Hugo die via WelzijnLelystad mensen ondersteunt bij (re)integratie. Hugo is van oorsprong chemicus, is brandweercommandant geweest en heeft in de gemeenteraad gezeten. Nu hij met pensioen is, wil hij zich nuttig maken voor de samenleving en doet dat onder andere door vrijwilligerswerk bij Welzijn Lelystad.
Hugo: “Ik help Simon met het begrijpen van de regels in Nederland. Zoals hoe het hier werkt met reizen of met betalen. En ook ik verbaas me soms nog over de regels hier.” Simon herinnert zich een verhaal waar hij nu wel om kan lachen: “Toen ik hier aan kwam en boodschappen ging doen, stond ik in de rij bij de kassa met contant geld op zak. Toen ik wilde betalen, zei de kassière dat ik hier alleen met PIN kon betalen. Maar ik had geen idee wat PIN betekende!”

Gedeelde passies

Een perfecte match, zo bleek al snel na de eerste kennismaking. Niet alleen zijn het beiden van oorsprong Rotterdammers, ook delen ze een passie voor de historie van de scheepvaart.
Hugo werkt als vrijwilliger bij de Bataviawerf en de vader van Simon heeft jarenlang voor de Nederlandse scheepvaartmaatschappij gewerkt. “Mijn vader heeft het grootste containerschip ter wereld laten bouwen ‘de Abel Tasman’”, zegt Simon trots. Naast de scheepvaart delen ze ook een liefde voor miniatuur treinen. Tijdens hun samenzijn praten ze veel over de tijd dat Simon in Zuid-Afrika woonde en over de internationale hotelwereld waarin Simon actief was. Ze wisselen ervaringen uit en leren van elkaar.

Praktische ondersteuning

Simon is slechthorend en dat helpt naar eigen zeggen niet mee in het maken van nieuw contact. Simon: “Ik ben dus heel blij dat ik Hugo ontmoet heb.” Naast dat ze samen een gezellige tijd hebben helpt Hugo ook met praktische zaken, zoals het opschonen van de laptop van Simon. Simon: “Mijn laptop is mijn enige connectie met de buitenwereld. Hiermee kan ik volgen wat er gebeurt en contact hebben met mijn vrienden die ver weg wonen. Zonder die laptop zou ik nergens zijn.”

Van betekenis zijn

Hugo en Simon zouden het anderen absoluut aanraden om mee te doen met een maatjesproject. Voor Hugo is dit het vierde contact en hij geniet van de diversiteit in mensen en problematiek. Het vraagt van hem flexibiliteit en inlevingsvermogen en een afgestemde aanpak. “Mensen met problemen trekken zich vaak terug. Ik vind het bijzonder om te mogen helpen bij het weer openen en om hen in contact te brengen met de wereld.”
Wat Simon waardeert aan Hugo is dat hij duidelijk merkt dat hij plezier heeft in wat hij doet. “Hij is oprecht geïnteresseerd, we kunnen samen lachen en uren kletsen. Ik geniet daar enorm van. Zijn steun is van grote waarde.”

Hugo geniet op zijn beurt van de openheid van Simon, van hoe makkelijk hij contact maakt. Hugo: “Het is een vriendelijke, intelligente man. We hebben veel aanknopingspunten om een gesprek aan te gaan en doen dat met veel plezier.” Hugo wenst voor Simon dat hij zijn plaats kan vinden in de samenleving, dat hij volwaardig functioneert zonder zich iedere dag te verbazen over wat er nu toch weer gek is in Nederland.

Blijvend contact

Officieel duurt het maatjesproject een jaar maar Simon en Hugo weten nu al dat ze elkaar ook erna nog blijven zien. Hugo: “Dat gebeurt vaak, je trekt zoveel samen op dat je elkaar ook na het beëindigen van het traject nog wel spreekt en ziet.” Simon kan dat alleen maar lachend beamen.