LouiDoet

Kleine momenten van gelukLouiDoet

Wat drijft een jonge vrouw van 21 jaar om vrijwilligerswerk te doen? Zijn er geen andere dingen die tijd vragen, zoals studie en vrienden? "Ook" zegt Loui. "En ik vind het belangrijk om iets te betekenen voor een ander. Ik heb het zelf zo goed, laat ik dan wat doen voor mensen die het minder getroffen hebben. Daarmee hoop ik verschil te maken." En of ze verschil heeft gemaakt! Samen met haar hond Jabba bezocht ze mensen met dementie in Hanzeborg Lelystad.

Geïnspireerd door stage

Door haar stage bij CareClowns wist Loui heel goed wat ze wilde: iets met ouderen en haar hondje Jabba. Stichting CareClowns is een initiatief van CliniClowns en heeft als doel ‘om zoveel mogelijk mensen met dementie een moment van contact en plezier te brengen in hun vaak eenzame bestaan’. "Ik was zo onder de indruk van hoe het de clowns lukte om contact te maken met de ouderen. De dofheid in hun ogen verdween en voor een moment waren ze aanwezig. Ik wilde dat ook doen en dacht meteen aan Jabba. Het is een ontzettend lieve, rustige hond. Ook met kinderen is hij heel goed, zelfs als ze in eerste instantie bang voor hem zijn. Ik wist zeker dat hij me kon helpen bij het maken van contact met de ouderen."

Liefdevolle aandacht

Na haar stage ging Loui op zoek naar vrijwilligerswerk in haar eigen stad. Ze kwam terecht bij Welzijn Lelystad die haar koppelde aan Hanzeborg Lelystad waar mensen met dementie verblijven. Na de kennismaking met het personeel en de bewoners, was iedereen het erover eens: Loui en Jabba waren meer dan welkom om wekelijks langs te komen. "De medewerkers waren heel blij dat wij de tijd konden nemen voor liefdevolle aandacht voor de bewoners. Iets waar zij zelf minder ruimte voor hebben omdat ze druk zijn met het leveren van zorg. Vooral over Jabba waren ze erg enthousiast. Hij werd soms zelfs eerder begroet dan ik!", lacht Loui.

Hond met hart van goud

Jabba, beroemd met een eigen instagramaccount en 40 volgers, is een kruising tussen een jack russel en een teckel. "Twee hondenrassen met veel pit maar Jabba bewijst het tegenovergestelde. Hij is zacht van karakter, rustig, geduldig en lief. Er zit geen greintje kwaad in hem, ik vertrouw hem volledig", zegt Loui. Een uitermate geschikte hond voor ouderen die misschien wat bang zijn, slechtziend of nog niet zo goed weten hoe ze met een hond om moeten gaan. "Soms trokken ze aan zijn oren of prikten ze hem per ongeluk. Jabba kan daar heel goed mee omgaan. Hij is heel menslievend. Het vertrouwen dat hij geeft, dat krijgt hij terug. En als hij het echt niet leuk vindt, loopt hij weg."

Verschil maken door contact

Loui had de vrijheid om haar bezoeken zo lang mogelijk te maken als ze zelf wilde. Loui: "Soms ging ik er een uurtje heen en soms een halve dag. Dat hing een beetje af van hoe ik me voelde en waar de bewoners behoefte aan hadden. Tijdens een bezoek gaan we gewoon tussen de bewoners in de woonkamer zitten. In het begin wist ik nog niet zo goed hoe ik met hen om moest gaan, maar dat veranderde na verloop van tijd. Sommige bewoners hadden behoefte aan contact en anderen niet. Jabba had dat heel goed door en dat hielp mij ook weer. Ik kon herkennen wie er moe was en wie chagrijnig. En ook wie er open stond voor contact. Dan riepen ze Jabba enthousiast en liet hij zich aaien. Hij wist zelf op een gegeven moment ook precies wie hem graag aaide. Daar ging hij dan op af."

Ook voor de bewoners die niet meer mobiel waren of in staat om te praten, maakten Jabba en Loui verschil. "Ik ging dan naast iemand zitten en begeleidde de hand naar de kop van Jabba. Dan zag ik soms een kleine verandering in het gezicht. Een glimlach of het oplichten van ogen. Dat waren kleine momenten van geluk", zegt Loui. Jabba zelf heeft niet zoveel noten op zijn zang, maar zo nu en dan een brokje stelt hij wel op prijs. Hij liet zich dan ook dankbaar voeren door de bewoners. "Dat hij niet tonnetje rond is geworden, is een wonder", zegt Loui.

Geven door te doen

Op de vraag wat haar het meeste raakte, antwoordt Loui: "Dat mensen een moment van geluk ervaren. Dat ze even niet hun ziekte zijn, maar gewoon mens in contact met een ander mens en dier. Dat ze even uit hun routine worden gehaald en dat ze soms gaan stralen. Daarvoor doe ik het allemaal. Het gaat zo goed met mij, ik wil graag iets doen voor mensen voor wie dat minder of niet geldt. Ik wil iets geven van mezelf aan anderen. En ik bedenk steeds: wat als ik in die positie sta of kom te staan, dan zou ik ook graag willen dat er mensen voor mij klaarstaan."

Stevig in je schoenen

Een vrijwilliger moet volgens Loui betrokken zijn en inlevingsvermogen hebben. Maar ook in staat zijn om dingen niet persoonlijk te nemen. "Als een bewoner boos werd of naar me schreeuwde dan wist ik dat het niet over mij ging. Zij kunnen er niets aan doen dat ze dat doen. Dat betekent ook wel dat je stevig in je schoenen moet staan en tegen een stootje kan. Ik heb ontzettend veel geleerd van dit vrijwilligerswerk", zegt Loui.

Nieuwe uitdaging

Na een half jaar wekelijkse bezoeken aan de bewoners van Hanzeborg stopte Loui halverwege dit jaar om zich volledig te concentreren op haar afstuderen. Daarnaast vond ze het ook tijd voor iets anders. Loui: "Ik kende de groep op een gegeven moment heel goed, hoorde dezelfde verhalen. De routine sloop er een beetje in. Nu ik ben afgestudeerd, wil ik graag weer iets anders proberen." Het liefste wil ze iets met kinderen doen. Samen met Welzijn Lelystad gaat Loui onderzoeken wat de mogelijkheden zijn. En Jabba? Die is ontspannen en tevreden als altijd, zolang hij maar bij zijn beste vriend Loui is.